- Startseite
- Verben A–Z
- W
- wildern
wildern konjugieren
„wildern“ ist ein regelmäßiges Verb. Das Perfekt wird mit haben gebildet. Stammformen: wildert · wilderte · hat gewildert.
- Bedeutung
- ohne Erlaubnis Wild jagen; (von Haustieren) Wild reißen
- Englisch
- to poach
- Konjugation
- regelmäßig (schwach)
- Hilfsverb
- haben
- Niveau
- C1 – gehobener Wortschatz
Indikativ
Präsens
| ich | wildere |
|---|---|
| du | wilderst |
| er/sie/es | wildert |
| wir | wildern |
| ihr | wildert |
| sie/Sie | wildern |
Präteritum
| ich | wilderte |
|---|---|
| du | wildertest |
| er/sie/es | wilderte |
| wir | wilderten |
| ihr | wildertet |
| sie/Sie | wilderten |
Perfekt
| ich | habe gewildert |
|---|---|
| du | hast gewildert |
| er/sie/es | hat gewildert |
| wir | haben gewildert |
| ihr | habt gewildert |
| sie/Sie | haben gewildert |
Plusquamperfekt
| ich | hatte gewildert |
|---|---|
| du | hattest gewildert |
| er/sie/es | hatte gewildert |
| wir | hatten gewildert |
| ihr | hattet gewildert |
| sie/Sie | hatten gewildert |
Futur I
| ich | werde wildern |
|---|---|
| du | wirst wildern |
| er/sie/es | wird wildern |
| wir | werden wildern |
| ihr | werdet wildern |
| sie/Sie | werden wildern |
Futur II
| ich | werde gewildert haben |
|---|---|
| du | wirst gewildert haben |
| er/sie/es | wird gewildert haben |
| wir | werden gewildert haben |
| ihr | werdet gewildert haben |
| sie/Sie | werden gewildert haben |
Konjunktiv I
Präsens
| ich | wildere |
|---|---|
| du | wilderst |
| er/sie/es | wildere |
| wir | wildern |
| ihr | wildert |
| sie/Sie | wildern |
Perfekt
| ich | habe gewildert |
|---|---|
| du | habest gewildert |
| er/sie/es | habe gewildert |
| wir | haben gewildert |
| ihr | habet gewildert |
| sie/Sie | haben gewildert |
Futur I
| ich | werde wildern |
|---|---|
| du | werdest wildern |
| er/sie/es | werde wildern |
| wir | werden wildern |
| ihr | werdet wildern |
| sie/Sie | werden wildern |
Futur II
| ich | werde gewildert haben |
|---|---|
| du | werdest gewildert haben |
| er/sie/es | werde gewildert haben |
| wir | werden gewildert haben |
| ihr | werdet gewildert haben |
| sie/Sie | werden gewildert haben |
Konjunktiv II
Präteritum
| ich | wilderte |
|---|---|
| du | wildertest |
| er/sie/es | wilderte |
| wir | wilderten |
| ihr | wildertet |
| sie/Sie | wilderten |
Plusquamperfekt
| ich | hätte gewildert |
|---|---|
| du | hättest gewildert |
| er/sie/es | hätte gewildert |
| wir | hätten gewildert |
| ihr | hättet gewildert |
| sie/Sie | hätten gewildert |
würde-Form (Futur I)
| ich | würde wildern |
|---|---|
| du | würdest wildern |
| er/sie/es | würde wildern |
| wir | würden wildern |
| ihr | würdet wildern |
| sie/Sie | würden wildern |
würde-Form (Futur II)
| ich | würde gewildert haben |
|---|---|
| du | würdest gewildert haben |
| er/sie/es | würde gewildert haben |
| wir | würden gewildert haben |
| ihr | würdet gewildert haben |
| sie/Sie | würden gewildert haben |
Imperativ und infinite Formen
Beispielsätze mit „wildern“
- Der Hund wildert, sobald er von der Leine ist.
- In diesem Revier wurde früher viel gewildert.
Besonderheiten der Konjugation
- Regelmäßiges Verb: Der Stamm wilder- bleibt in allen Formen gleich; das Präteritum wird mit -te gebildet (wilderte), das Partizip II endet auf -t (gewildert).
- Verb auf -ern: Die 1. und 3. Person Plural enden auf -n statt -en (wir wildern, sie wildern); in der 1. Person Singular heißt es ich wildere.
Wortfamilie: Verben mit „wildern“
Von „wildern“ abgeleitete Verben werden nach demselben Muster konjugiert: