- Startseite
- Verben A–Z
- A
- anleimen
anleimen konjugieren
„anleimen“ ist ein regelmäßiges, trennbares Verb. Das Perfekt wird mit haben gebildet. Stammformen: leimt an · leimte an · hat angeleimt.
- Bedeutung
- mit Leim an etwas befestigen
- Englisch
- to glue on
- Konjugation
- regelmäßig (schwach), trennbar
- Hilfsverb
- haben
- Niveau
- C1 – gehobener Wortschatz
Indikativ
Präsens
| ich | leime an |
|---|---|
| du | leimst an |
| er/sie/es | leimt an |
| wir | leimen an |
| ihr | leimt an |
| sie/Sie | leimen an |
Präteritum
| ich | leimte an |
|---|---|
| du | leimtest an |
| er/sie/es | leimte an |
| wir | leimten an |
| ihr | leimtet an |
| sie/Sie | leimten an |
Perfekt
| ich | habe angeleimt |
|---|---|
| du | hast angeleimt |
| er/sie/es | hat angeleimt |
| wir | haben angeleimt |
| ihr | habt angeleimt |
| sie/Sie | haben angeleimt |
Plusquamperfekt
| ich | hatte angeleimt |
|---|---|
| du | hattest angeleimt |
| er/sie/es | hatte angeleimt |
| wir | hatten angeleimt |
| ihr | hattet angeleimt |
| sie/Sie | hatten angeleimt |
Futur I
| ich | werde anleimen |
|---|---|
| du | wirst anleimen |
| er/sie/es | wird anleimen |
| wir | werden anleimen |
| ihr | werdet anleimen |
| sie/Sie | werden anleimen |
Futur II
| ich | werde angeleimt haben |
|---|---|
| du | wirst angeleimt haben |
| er/sie/es | wird angeleimt haben |
| wir | werden angeleimt haben |
| ihr | werdet angeleimt haben |
| sie/Sie | werden angeleimt haben |
Konjunktiv I
Präsens
| ich | leime an |
|---|---|
| du | leimest an |
| er/sie/es | leime an |
| wir | leimen an |
| ihr | leimet an |
| sie/Sie | leimen an |
Perfekt
| ich | habe angeleimt |
|---|---|
| du | habest angeleimt |
| er/sie/es | habe angeleimt |
| wir | haben angeleimt |
| ihr | habet angeleimt |
| sie/Sie | haben angeleimt |
Futur I
| ich | werde anleimen |
|---|---|
| du | werdest anleimen |
| er/sie/es | werde anleimen |
| wir | werden anleimen |
| ihr | werdet anleimen |
| sie/Sie | werden anleimen |
Futur II
| ich | werde angeleimt haben |
|---|---|
| du | werdest angeleimt haben |
| er/sie/es | werde angeleimt haben |
| wir | werden angeleimt haben |
| ihr | werdet angeleimt haben |
| sie/Sie | werden angeleimt haben |
Konjunktiv II
Präteritum
| ich | leimte an |
|---|---|
| du | leimtest an |
| er/sie/es | leimte an |
| wir | leimten an |
| ihr | leimtet an |
| sie/Sie | leimten an |
Plusquamperfekt
| ich | hätte angeleimt |
|---|---|
| du | hättest angeleimt |
| er/sie/es | hätte angeleimt |
| wir | hätten angeleimt |
| ihr | hättet angeleimt |
| sie/Sie | hätten angeleimt |
würde-Form (Futur I)
| ich | würde anleimen |
|---|---|
| du | würdest anleimen |
| er/sie/es | würde anleimen |
| wir | würden anleimen |
| ihr | würdet anleimen |
| sie/Sie | würden anleimen |
würde-Form (Futur II)
| ich | würde angeleimt haben |
|---|---|
| du | würdest angeleimt haben |
| er/sie/es | würde angeleimt haben |
| wir | würden angeleimt haben |
| ihr | würdet angeleimt haben |
| sie/Sie | würden angeleimt haben |
Imperativ und infinite Formen
Beispielsätze mit „anleimen“
- Der Tischler leimt das abgebrochene Stuhlbein wieder an.
- Die Leiste wurde sorgfältig angeleimt.
Besonderheiten der Konjugation
- Regelmäßiges Verb: Der Stamm leim- bleibt in allen Formen gleich; das Präteritum wird mit -te gebildet (leimte), das Partizip II endet auf -t (angeleimt).
- Trennbares Verb: Im Hauptsatz steht an am Satzende (leimt an); im Nebensatz bleibt das Verb zusammen (…, dass er/sie/es anleimt). Infinitiv mit zu: anzuleimen.
- Partizip II: ge- tritt zwischen Präfix und Stamm: angeleimt.
Wortfamilie: Verben mit „leimen“
„anleimen“ ist von leimen abgeleitet und wird genauso konjugiert. Weitere Verben der Familie: