ekeln konjugieren
„ekeln“ ist ein regelmäßiges Verb. Das Perfekt wird mit haben gebildet. Stammformen: ekelt · ekelte · hat geekelt.
- Bedeutung
- Abscheu und Widerwillen empfinden oder hervorrufen
- Englisch
- to disgust, to be disgusted
- Konjugation
- regelmäßig (schwach)
- Hilfsverb
- haben
- Niveau
- B1 – Wortschatz der selbstständigen Sprachverwendung
Indikativ
Präsens
| ich | ekle |
|---|---|
| du | ekelst |
| er/sie/es | ekelt |
| wir | ekeln |
| ihr | ekelt |
| sie/Sie | ekeln |
Präteritum
| ich | ekelte |
|---|---|
| du | ekeltest |
| er/sie/es | ekelte |
| wir | ekelten |
| ihr | ekeltet |
| sie/Sie | ekelten |
Perfekt
| ich | habe geekelt |
|---|---|
| du | hast geekelt |
| er/sie/es | hat geekelt |
| wir | haben geekelt |
| ihr | habt geekelt |
| sie/Sie | haben geekelt |
Plusquamperfekt
| ich | hatte geekelt |
|---|---|
| du | hattest geekelt |
| er/sie/es | hatte geekelt |
| wir | hatten geekelt |
| ihr | hattet geekelt |
| sie/Sie | hatten geekelt |
Futur I
| ich | werde ekeln |
|---|---|
| du | wirst ekeln |
| er/sie/es | wird ekeln |
| wir | werden ekeln |
| ihr | werdet ekeln |
| sie/Sie | werden ekeln |
Futur II
| ich | werde geekelt haben |
|---|---|
| du | wirst geekelt haben |
| er/sie/es | wird geekelt haben |
| wir | werden geekelt haben |
| ihr | werdet geekelt haben |
| sie/Sie | werden geekelt haben |
Konjunktiv I
Präsens
| ich | ekle |
|---|---|
| du | ekelst |
| er/sie/es | ekle |
| wir | ekeln |
| ihr | ekelt |
| sie/Sie | ekeln |
Perfekt
| ich | habe geekelt |
|---|---|
| du | habest geekelt |
| er/sie/es | habe geekelt |
| wir | haben geekelt |
| ihr | habet geekelt |
| sie/Sie | haben geekelt |
Futur I
| ich | werde ekeln |
|---|---|
| du | werdest ekeln |
| er/sie/es | werde ekeln |
| wir | werden ekeln |
| ihr | werdet ekeln |
| sie/Sie | werden ekeln |
Futur II
| ich | werde geekelt haben |
|---|---|
| du | werdest geekelt haben |
| er/sie/es | werde geekelt haben |
| wir | werden geekelt haben |
| ihr | werdet geekelt haben |
| sie/Sie | werden geekelt haben |
Konjunktiv II
Präteritum
| ich | ekelte |
|---|---|
| du | ekeltest |
| er/sie/es | ekelte |
| wir | ekelten |
| ihr | ekeltet |
| sie/Sie | ekelten |
Plusquamperfekt
| ich | hätte geekelt |
|---|---|
| du | hättest geekelt |
| er/sie/es | hätte geekelt |
| wir | hätten geekelt |
| ihr | hättet geekelt |
| sie/Sie | hätten geekelt |
würde-Form (Futur I)
| ich | würde ekeln |
|---|---|
| du | würdest ekeln |
| er/sie/es | würde ekeln |
| wir | würden ekeln |
| ihr | würdet ekeln |
| sie/Sie | würden ekeln |
würde-Form (Futur II)
| ich | würde geekelt haben |
|---|---|
| du | würdest geekelt haben |
| er/sie/es | würde geekelt haben |
| wir | würden geekelt haben |
| ihr | würdet geekelt haben |
| sie/Sie | würden geekelt haben |
Imperativ und infinite Formen
Beispielsätze mit „ekeln“
- Ich ekle mich vor Spinnen.
- Es hat ihn geekelt, das schmutzige Besteck anzufassen.
Besonderheiten der Konjugation
- Regelmäßiges Verb: Der Stamm ekel- bleibt in allen Formen gleich; das Präteritum wird mit -te gebildet (ekelte), das Partizip II endet auf -t (geekelt).
- Verb auf -eln: In der 1. Person Singular entfällt das e des Stamms (ich ekle); die 1. und 3. Person Plural enden auf -n statt -en (wir ekeln).
Wortfamilie: Verben mit „ekeln“
Von „ekeln“ abgeleitete Verben werden nach demselben Muster konjugiert: